تو حیرانی در این هنگامه 

 من هم از تو حیران تر

تو در آغاز آبادی 

 منم هر لحظه ویران تر 

 در این بن بست ظلمانی 

 رهایی را چه می دانی 

 فراز از خود به سوی هم 

 و یا از هم گریزان تر 

 اگر از راه برگردیم

سراپا حسرت و دردیم 

 اگر از راه برگردیم 

 سراپا حسرت و دردیم

گذشتن مرگ 

 ماندن درد

کدامین است آسان تر

کدامین پیک را گویم

که من هم از تو می جویم

کدامین پیک را گویم

که من هم ازتو می جویم 

 نشانت را و ماندم بی خبر

هر آن پریشانم

در این تنهایی ممتد

فقط دست تو بر در زد 

 ندیدم از تو ای دیر آمده

ناخوانده مهمان تر 

 در این تنهایی مطلق

فقط دست تو بر در زد

ندیدم از تو ای دیر آمده

ناخوانده مهمان تر

بايد كه تو را من فراموش كنم اما چگونه 
مهرت از دل بركنم اما چگونه 
يادت از ياد برم اما چگونه 
نقطه عشقي از ميان اين همه آدم برخود حك كنم اما چگونه 
هر چه هست و نيست در دل به رويش پا نهم اما چگونه 
به خود گفتم كه عشق را در دل مي كشم من اما چگونه 
به تو گفتم مي روم گم مي شوم دل مي كنم اما چگونه 
با غرور كودكانه زير لب گويم من تو را روزي مال خود خواهم كرد اما چگونه 
من روزي هزاران بار مي ميرم اما دل در تپشها، بازم سراغ يار مي گيرد 
ولي من خوب مي دانم دل كنده اي از من، بگو

 اما چگونه

من دلتنگ ان سکوت بی فرجامت هستم

من آواره کوچه به کوچه چشمانت هستم

می دانی؟

هر وقت برف می بارد من سفر ميکنم

سفری به درون ان نگاه معصومت

سفری به دنيای پاک سادگيت

سفری به يادهای فراموش نشده

سفری به ان دور دست های غريب

ای مسافر گمشده شهر ماه

من تو را هر روز در غروب خيالم می بينم

با همان نگاه های خسته و پر نفوذ

من تو را هميشه اينگونه ميبينم!هميشه

نگاهت بوی خاک باران خورده را ميداد

تو رفتی!

آرام و بی نشان

سراغت را از شقايق های وحشی گرفتم

گفتند: ما خواب بوديم کسی را نديده ايم

به باران گفتم من نگاهی را گم کرده ام تو ان را نديده ای؟

کلامش بارش سکوت بود

حال من ماندهام با کوله باری از يادها و تنهايی ها

وغروبی ديگر که انعکاسی از نگاه توست

برگرد ای غريبه، من بيمار نگاه خاموشت هستم

جاودانه دوستت دارم